Thursday, January 31, 2019

१४४.सम्झना

(लघुकथा)
सम्झना

सरण राई

थामियाे राेकियाे
किन हुन्थ्याे..
अगेनामा बसाएकाे पानी भकभकी उम्लेझैँ
मनकाे भित्रीबाट उम्लिदै अागाेकाे गाेला
छाती पाेल्दै माथि पुग्छ, झर्छ ... समग्र पाेल्छ
सहि नसक्नु... तररर..
गाला भिज्छ भिजीरहन्छ छाडि जानेकाे सम्झना !
🔴
https://www.facebook.com/groups/370554310413169/?ref=group_header
  २०७५ /१० /१७ धरान




Sunday, January 6, 2019

१४२ .काल पर्खिरहेकाहरूका कथा

(लघुकथा)
काल पर्खिरहेकाहरूका कथा
सरण राई
दन्त्यकथा 'प्यान्डाेराकाे बाकस'बाट निस्केका अनेकाै दुःदकष्ट, राेगभाेकपछि अन्तमा निस्केकाे आशा — हर जीवितहरूका बाँच्ने सहारा । झन्डैझन्डै सकिसकेकाे मेराे जीवनमा पनि आशाकै सहारामा म पर्खिरहेकाे छु, पर्खिरहेछु ... के, काे र किन ?
मलाई नै थाहा छैन । तर म पर्खिरहेकाे छु, पर्खिरहेछु । हर क्षण काेही मेराे सपना पूरा गर्न आउला ! मेराे हृदयभित्र रगत, आँसु र पिपले गुजुल्टिएकाे असह्य विछाेडका घाउ कसैले निकाे पार्ला ! फेरि म सुन्दर रमणीय फूलहरूसित मुस्कुराउन सकूलाँ !
त्यस्ताे क्षण आउदै हाेला । ल्याउने काे हाेला ?
त्याे नआइपुगुन्जेल प्रतीक्षारत मलाई आशा छ – त्याे आउछ !
सायद त्याे अरू नभएर आफ्नै काल हाेला । धैर्यसाथ त्यसलाई पर्खन मद्दत गर्ने आशा ... अझै मिलन हुनेछ भन्ने बलवान आशा ! बलवान आशा नाैरङ्गी जीवनमा बाँचुन्जेल बाँच्ने सहारा भएकाे छ ।
बाँच्नु सबैभन्दा ठूलाे सम्झनेहरूका कथा हाे याे ।
र, काल पर्खिरहेकाहरूका कथा पनि हाे ।
🔴
https://chhinaamakhu.blogspot.com/2019/01/blog-post_4.html
२०७५ चैत १४ , धरान